Με όχημα το νέο νόμο πλαίσιο, μπίζνες με το πάσο (με barcode!!!) στην πλάτη των φοιτητών

Αγγελική Χ. Χρονοπούλου*

Περιληπτικά:
Στο κείμενο μας με τίτλο: «Με όχημα το νέο νόμο πλαίσιο, μπίζνες με το πάσο (με barcode!!!) στην πλάτη των φοιτητών» αναδεικνύεται πως η νέα διαδικασία χορήγησης των νέων, με barcode, φοιτητικών πάσο, που αποφάσισε το Υπουργείο Παιδείας, εγκαινιάζει, αποδεδειγμένα, την εμπορευματοποίηση δημόσιων και δωρεάν ακαδημαϊκών λειτουργιών.
Ταυτόχρονα την τρέχουσα εβδομάδα (18-11-11), μέρος του Τύπου συντάσσεται και προωθεί την αναπόδεικτη θέση του Υπουργείου Παιδείας ότι όλα τα δεινά (και η σπάταλη) προέρχονται από την παλαιά διαδικασία χορήγησης πάσο την ευθύνη της οποίας είχαν τα ΑΕΙ!!! και «σεμνά» σιωπούν μπροστά σε όσα επισωρεύει το νέο πάσο στις πλάτες των φοιτητών –και όχι μόνο…

Αναλυτικά στις ενότητες που ακολουθούν:
― Εισαγωγικά
― Το ΕΔΕΤ ΑΕ, η προκήρυξη του διαγωνισμού για το φοιτητικό πάσο (με barcode), και ποιος πληρώνει το “μάρμαρο”…
― Τα «μαθηματικά» του φοιτητικού πάσο (με barcode)
― Τα «στατιστικά» του φοιτητικού πάσο (με barcode): μια αρχική αξιολόγηση της όλης διαδικασίας Συνέχεια

Advertisements

Αλήθειες και ψέματα για τη δραχμή του Δημήτρη Καζάκη

Τι θα γίνει έτσι και επιστρέψουμε στη δραχμή; Προφανώς θα πέσει ο ουρανός να μας πλακώσει. Η Ελλάδα θα γίνει Αλβανία του Εμβέρ Χότζα, Βόρεια Κορέα του Κιμ Ιλ Σουνγκ, ή θα γυρίσουμε στη λίθινη εποχή. Ακριβώς δηλαδή όπως ήταν πριν αποκτήσουμε το ευρώ. Διότι, αν δεν με γελά η μνήμη μου, οι Έλληνες πριν από το ευρώ κατοικούσαν στις σπηλιές και στα δέντρα, φορού­σαν δέρματα, ζεσταίνονταν με κοπριές και έτρωγαν κουκουνάρια. Αφού ποιος δεχόταν τότε την ξεφτιλισμένη πληθωριστική δραχμούλα;

Η αλήθεια είναι ότι η ελληνική οικονομία επιβίωνε – με όλα τα προβλήματά της – πολύ καλύτερα εκτός ευρώ παρά με το «ισχυρό ευρώ». Είχε διεθνείς σχέσεις και πριν από το ευρώ, και μάλιστα καλύτερες, με περισσότερες χώρες, και πιο προσοδοφόρες. Και παρά το γεγονός ότι το εθνικό νόμισμα, δηλαδή τη δραχμή, τη μεταχειρίζονταν οι κυβερνήσεις με κύριο σκοπό να διευκολυνθεί η κερδοσκοπία και να αυξηθεί η λεγόμενη ανταγωνιστικότητα με διαρκείς υποτιμήσεις, τα αποτελέσματα ήταν τα εξής: Συνέχεια

ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ (TΟΣΙΤΣΑ)

Πριν από λίγη ώρα ομάδες αντιεξουσιαστών και νέων των Εξαρχείων («τα παιδιά με τα μαλλιά και με τα μαύρα ρούχα» που έλεγε ο Σαββόπουλος) «απελευθέρωσαν» το χώρο μπροστά από το ΕΜΠ επί της Στουρνάρη από την πρέζα και τα πρεζόνια – μπράβο τους αλλά αμφιβάλλω αν θα βαστήξει! Εδώ και 10 ημέρες και μετά από πολιτικές επιλογές που έγιναν (δεν θέλουν την πρέζα μπροστά στη «βιτρίνα», το Μουσείο) η πιάτσα της ηρωίνης έχει μεταφερθεί από την Τοσίτσα δίπλα στο Μουσείο μπροστά στην πύλη του ΕΜΠ επί της Στουρνάρη καθιστώντας τη ζωή εδώ πλέον αδύνατη. Η εξαθλίωση, η εγκληματικότητα, οι συνεχείς καβγάδες όλη την ημέρα και όλο το βράδυ, τα κυνηγητά και οι φωνές, οι βραδυνές φωτιές, η βρωμιά και τα σκουπίδια, οι «χαμένες ψυχές» των ναρκομανών συνθέτουν ένα εφιαλτικό σκηνικό μπροστά στην πόρτα του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, δηλαδή της πανεπιστημιακής «ναυαρχίδας» – σημειωτέον, το ίδιο σκηνικό υπάρχει και στον πεζόδρομο δίπλα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών στα Προπύλαια. Εμείς οι λιγοστοί πλέον κάτοικοι, οι καταστηματάρχες, οι επαγγελματίες αλλά και οι καθηγητές και οι φοιτητές του ΕΜΠ υποθέτω, ζούμε ένα απίστευτο σκηνικό εξαθλίωσης, τρόμου και ανέχειας κάθε μέρα, όλη μέρα που δεν υπάρχει ούτε στο Μπρόνξ ούτε στις φαβέλες της Λατινικής Αμερικής – πρέπει να το δει κάποιος για να το πιστέψει. Φοιτητές και φοιτήτριες, νέα παιδιά περνάνε μέσα από τον «πρεζότοπο» του Πολυτεχνείου για να πάνε στα μαθήματά και στα εργαστήρια τους – ερωτώ, υπάρχουν τέτοια σκηνικά σε οποιοδήποτε πανεπιστήμιο δυτικής χώρας, που αλλού συμβαίνουν τέτοια πράγματα δίπλα στα μεγάλα πνευματικά ιδρύματα της χώρας; Και η αστυνομία ουσιαστικά αδιαφορεί, περνάει τελετουργικά πρωί και βράδυ, τους διώχνει χαλαρά και αυτοί επανέρχονται μέσα σε μισή ώρα. Τι κάνει η Πρυτανεία και η Σύγκλητος του ΕΜΠ για το μείζον αυτό ζήτημα, πως μπορεί να ανεχόμαστε ως καθηγητές τέτοιες καταστάσεις στα πανεπιστήμια μας ; – αδυνατώ να το καταλάβω. Και βεβαίως πως μπορεί η αστυνομία (οι διμοιρίες – σκιάχτρα των ΜΑΤ εδώ γύρω κυνηγάνε μόνο του αναρχικούς – φαντάσματα) , ο δήμος, η κυβέρνηση να αδιαφορεί για την ταχύτατη γκετοποίηση όλου του ιστορικού λεγόμενου κέντρου της Αθήνας που το σαρώνει το τσουνάμι της κρίσης – όποιος μένει εδώ βλέπει μέρα με την ημέρα την κατάσταση να καταρρέει μπροστά στα μάτια του.
Σε μια συγκυρία ολομέτωπης επίθεσης, απαξίωσης και κατασυκοφάντησης του πανεπιστημίου και του ασύλου τίποτα προφανώς από όλα αυτά δεν είναι τυχαίο. Προφανώς δεν χρειάζεται να υποδείξω σε νοήμονες και προοδευτικούς ανθρώπους πώς η κατάσταση με την πρέζα στο ΕΜΠ και το Πανεπιστήμιο Αθηνών έχει πλέον ξεφύγει από κάθε έλεγχο και σχετίζεται με όλα αυτά που συμβαίνουν στο χώρο μας τώρα. Είναι ακριβώς αυτό που δίνει τροφή σε όλους αυτούς που έχουν συμφέρον να λοιδορούν τα πανεπιστήμια, τη διοίκησή τους και το άσυλο και να ισχυρίζονται ότι «αφού εσείς δεν μπορείτε να βάλετε τάξη στα του οίκου σας θα έρθουμε να σας την επιβάλλουμε εμείς». Αποτελεί μια σημαντική όψη και μια πολιτική επιλογή (έστω και η αδιαφορία) που θέλει να τσακίσει το πανεπιστήμιο που ακόμη αντιστέκεται και να το εξαθλιώσει – τυχαίο; δεν το νομίζω. Είναι συστατικό κομμάτι της πολιτικής επίθεσης απέναντι στο άσυλο που έχει αρχίσει εδώ και καιρό από τα κόμματα εξουσίας αλλά και του ιδεολογικού επιχειρήματος του «εκσυγχρονισμού» των πανεπιστημίων έτσι ώστε να τα γονατίσουν και να τα φτάσουν στον πάτο, να τα υποτάξουν πλήρως (και η πρέζα ξέρουμε ότι έχει χρησιμοποιηθεί διεθνώς ιστορικά για να χτυπηθούν κινήματα όπως του ’60). Νομίζω ότι πρέπει να έχουμε υπόψη μας αυτά τα θέματα και να περιφρουρήσουμε τα πανεπιστήμια μας με κάθε τρόπο, θέματα που μπορεί να μη φαίνονται τόσο επείγοντα όσο οι εκλογές των συμβουλίων αλλά έχουν μεγάλη συμβολική και πολιτική σημασία για τον αγώνα μας.

Ηρακλής Μαυρίδης

Υ.Γ. Αυτή τη στιγμή τα παιδιά αυτά που βολικά τα βάζουμε όλα στο τσουβάλι «μπαχαλάκηδες» φυλάνε την περιοχή και το Πολυτεχνείο, έτσι για να γνωρίζουμε …

Σοκ στο Ηράκλειο – Μαθητής λιποθύμησε γιατί είχε να φάει δύο ημέρες

Σοκ έχει προκαλέσει στο Ηράκλειο Κρήτης, η είδηση ότι μαθητής λιποθύμησε μέσα στην τάξη, καθώς παρέμεινε νηστικός για ημέρες.
Σύμφωνα με την εφημερίδα «Νέα Κρήτη», πρόκειται για έναν μαθητή Γυμνασίου, ο οποίος όπως ανέφερε η μητέρα του στους καθηγητές, αυτός και η οικογένειά του είχαν να φάνε δύο ημέρες, λόγω της οικονομικής τους εξαθλίωσης.
Ωστόσο, δεν πρόκειται για το μοναδικό περιστατικό στο νησί. Εκπαιδευτικοί υποστηρίζουν πως οι γονείς συχνά αδυνατούν να ικανοποιήσουν τις βασικές ανάγκες των παιδιών τους, πολλά από τα οποία υποσιτίζονται.

newsbomb.gr

AXAΡΙΣΤΙΑ!

«Ουδέις αχαριστότερος του ευεργετηθέντος» (Καλλίμαχος) Τα παιδιά μας πήραν σήμερα βιβλία (τα περισσότερα τέλος πάντων, όχι όλα) και τα περισσότερα σχολεία έχουν τους περισσότερους δασκάλους και κάνουν την περισσότερη ώρα μάθημα – θρίαμβος! Μεγάλη λοιπόν «διεθνής» επιτυχία της Άννας Διαμαντοπούλου, του Μεγάλου Τιμονιέρη της ελληνικής εκπαίδευσης που οδηγεί το καράβι τραγουδώντας κατευθείαν πάνω στο παγόβουνο. Κανείς δεν εκτίμησε την τεράστια προσφορά της Άννας της Υπουργού μας που πριν ακόμη από τα χριστούγεννα και μόνο 2,5 μήνες μετά την έναρξη του σχολικού έτους κατάφερε να λειτουργούν στοιχειωδώς τα περισσότερα δημόσια σχολεία τον περισσότερο καιρό. Αντίθετα, μαξιμαλιστές, γκρινιάρηδες και αριστεροί διάφοροι ζητούν «ανεύθυνα» όλα τα σχολεία να λειτουργούν πλήρως και να έχουν όλους τους δασκάλους και όλα τα παιδιά να έχουν βιβλία – οι αχάριστοι ! – μη αναγνωρίζοντας τον τιτάνιο, υπεράνθρωπο αγώνα που έδωσε η Υπουργός μας ενάντια στις αντίξοες συνθήκες ( μου αρέσει που οι «συνθήκες» αυτές είναι πάντοτε α-πρόσωπες, α-ιστορικές, ένα θέλημα θεού, μια μοίρα που κάποιος κάποτε έφερε) στη χώρα μας. Τι κι αν τα σχολεία δεν έχουν δεκάρα για πετρέλαιο, για στοιχειώδεις επισκευές, για φωτοτυπίες, για καθαριότητα, για τα καθημερινά τους έξοδα – λεπτομέρειες για όσους κακόπιστους δεν βλέπουν την μεγάλη εικόνα της κοσμογονίας που συντελείται (εκ της συντέλειας) σε όλο τον εκπαιδευτικό χώρο, από το νηπιαγωγείο μέχρι το πανεπιστήμιο, με προσωπική ευθύνη (να μην το ξεχνάμε) της Υπουργού μας που τόσο ωραία μας τα είπε προχθές στον Σκάι.
Πιο σοβαρά, το θέμα που δυστυχώς θάφτηκε πρόσφατα από τις ευκολίες του δημοσιογραφικού λόγου, δηλαδή η πείνα στα σχολεία, είναι υπαρκτό και αληθινό, κατά την προσωπική μου μαρτυρία. Στο δικό μας ήδη κανονίσαμε να δίνονται κάποιες μερίδες από το συσσίτιο του δήμου Αθηναίων σε συγκεκριμένα παιδιά που ξέρουν οι δάσκαλοι ότι δεν έχουν φαγητό και δεν τρώνε στο σχολείο, οι οικογένειες τους (άνεργοι, μετανάστες, μονογονικές) κυριολεκτικά πεινάνε. Το φαινόμενο παίρνει ήδη ανησυχητικές διαστάσεις σε σχολεία περιοχών που λόγω της ταξικής τους σύνθεσης έχουν χτυπηθεί πιο σκληρά από την ανέχεια, την ανεργία και την φτώχεια – και ακόμα, όπως λέει ο ουσιαστικός πρωθυπουργός Ραίχενμπαχ, έχουμε δρόμο για να πιάσουμε τον πάτο. Υποθέτω λοιπόν ότι το ίδιο συμβαίνει γενικά και στους πληθυσμούς των φοιτητών, των σπουδαστών και των νέων που χτυπάει πιο σκληρά η αυξανόμενη φτωχοποίηση, ανεργία και ανέχεια και που δεν υπάρχει πλέον το προστατευτικό πλέγμα της οικογένειας για να τους συγκρατήσει στοιχειωδώς – να ένα θέμα που αξίζει να μελετηθεί. Πάντως θεωρώ αιώνιο όνειδος για τις μνημονιακές κυβερνήσεις το να ξαναγυρίσουμε στα κατοχικά συσσίτια στα σχολεία με το γάλα του Ερυθρού Σταυρού και τη μπομπότα για τα πεινασμένα παιδιά – το αδιανόητο όμως είναι πλέον νοητό αλλά και ιστορικά πιθανό σε μια χώρα που η κυβέρνηση έχει διαγράψει οριστικά από το πολιτικό της λεξιλόγιο τη λέξη «τσίπα». Ηρακλής Μαυρίδης

Απόφαση ολομέλειας Συσπείρωσης Αθήνας 23 -11-2011

            Την ώρα που, κάτω από την άμεση διακυβέρνηση των τραπεζών, εξαθλιώνεται το βιοτικό επίπεδο του πληθυσμού, καταργούνται οι εργασιακές σχέσεις, ιδιωτικοποιούνται τα δημόσια αγαθά και εκποιείται  ο δημόσιος πλούτος, εντείνεται και η επίθεση στην Ανώτατη Εκπαίδευση.

            Ήδη, πίσω από τις υποκριτικές κορώνες περί αριστείας, ζούμε:

·       τη δραματική μείωση των προϋπολογισμών των ΑΕΙ σε ποσοστό που αγγίζει το 60%.

·       τη δραματική μείωση των μισθών όλου του προσωπικού, διδασκόντων και μη.

·       τον εξοστρακισμό των νέων επιστημόνων, είτε συμβασιούχων είτε αδιόριστων εκλεγμένων.

·       τον εμπαιγμό και τη διαρκή αναβολή του διορισμού εκατοντάδων εκλεγμένων συναδέλφων.

·        την απειλή της εφεδρείας και της απόλυσης των διοικητικών υπαλλήλων (προς το παρόν).

Βρισκόμαστε μπροστά στην κατεδάφιση του Δημόσιου Πανεπιστήμιου, η οποία για να υλοποιηθεί, με τις λιγότερες δυνατές αντιστάσεις, απαιτεί μια αυταρχική διοίκηση, που θα διαχειρίζεται την ένδεια υπακούοντας στους εντολείς της, Κυβέρνηση και Σπόνσορες.

            Η γενικευμένη άρνηση της ακαδημαϊκής κοινότητας να συμπράξει στην κατεδάφιση αυτή εκφράστηκε ποικιλοτρόπως: Όχι μόνο σε θεσμικό επίπεδο με τις αποφάσεις και ενέργειες ακαδημαϊκών και συνδικαλιστικών οργάνων –Συγκλήτων, Πρυτάνεων, Γ.Σ. τμημάτων, Συλλόγων φοιτητών, διοικητικών και διδασκόντων-, αλλά και σε ατομικό επίπεδο, με την άρνηση εκατοντάδων συναδέλφων, από ευρύτατο φάσμα πολιτικών πεποιθήσεων, να στελεχώσουν τις πενταμελείς επιτροπές για την εκλογή των Συμβουλίων. Με αποτέλεσμα οι επιτροπές αυτές να συγκροτηθούν:

·       με την άμεση εκβιαστική παρέμβαση του Υπουργείου,

·       με πλήθος παρατυπιών (υπέρβαση ημερομηνιών, τηλεφωνικές εντολές, καταστρατήγηση της σειράς που ο ίδιος ο νόμος όριζε, κτλ.)

·        με σύνθεση που πιστοποιεί ότι δεν υπάρχουν και τόσο πολλοί πρόθυμοι: 18 στα 64 μέλη των επιτροπών (δηλαδή 22%) είναι ομότιμοι καθηγητές. Και  από αυτούς αρκετοί το ξανασκέφτηκαν και  έχουν ήδη παραιτηθεί. Συνέχεια