Η Νέα Εποχή των Επαναστάσεων έφτασε Του Simone Cicero*

Η θεμελιώδης στιγμή κατά την οποία ο σχεδιασμός γίνεται πολιτικό εργαλείο έχει φτάσει. Όπως κι αν επιλέγουμε να ονομαστεί -P2P πολιτισμός, κίνημα ομότιμης παραγωγής, ανοιχτός P2P σχεδιασμός- θα είμαστε σε θέση να βρούμε ένα νέο νόημα συνεργατικά; Θα είμαστε σε θέση να συμμετάσχουμε με πεποίθηση στην επανάσταση που βρίσκεται μπροστά μας;
«Οικονομολόγοι και θεωρητικοί της καινοτομίας, όπως ο Jeremy Rifkin, ο Yochai Benkler, ο Michel Bauwens, και αρκετοί άλλοι έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η τρίτη βιομηχανική επανάσταση είναι μπροστά μας», είναι οι πρώτες λέξεις μιας πρόσφατα δημοσιευμένης έρευνας από το Statistical Studies of Peer Production. Συνέχεια

Κακός και καλός μπάτσος.

Το κολπάκι παλιό. Αλλά πιάνει ακόμα. Έρχεται πρώτα ο κακός μπάτσος σου κατεβάζει καντήλια, μπορεί να σου ρίξει και κάνα δυο ψιλές και μετά εμφανίζεται ο πονετικός που ψέγει το συνάδελφο του, για την συμπεριφορά και σου λέει: Υπέγραψε και πες τα μένα. Ας τον αυτόν, είναι οξύθυμος… Ή το αντίστροφο, άρχιζαν ευγενικά, για να υπογράψεις δήλωση κοινωνικών φρονημάτων και μετά, αν δεν τσίμπαγες, άλλαζαν τροπάρι και σου άλλαζαν και φώτα στο ξύλο.
Ο λύκος κι αν γέρασε κι άσπρισε το μαλλί του μήτε την γνώση άλλαξε μήτε την κεφαλή του.

Αντιγράφω και θα σας πω μετά τι εννοώ.
«Η αστυνομία κάνει τα στραβά μάτια για τη Χρυσή Αυγή»! Το λέει αστυνομικός Συνέχεια

Μπαμπά μου, ο πόλεμος ήρθε τελικά…της Σοφίας Δίμτσα

Το μόνιμο άγχος του πατέρα μου ήταν να μη ζήσουν τα παιδιά του τις στερήσεις του πολέμου…

Ήταν ο μοναδικός στην οικογένεια, που έζησε -μικρό παιδί- τη φρίκη του πολέμου και την πείνα της Κατοχής. Γι’ αυτό και -όσο περνούσε από το χέρι του- δεν είπε ποτέ όχι σε ό,τι κι αν ζητούσαμε, με κίνδυνο να γίνουμε -κι εγώ κι ο αδελφός μου- δυο κακομαθημένα. Στις μόνιμες διαφωνίες της μητέρας μου, ότι δεν πρέπει να μας λέει πάντα ναι, απαντούσε ότι “είμαστε τυχεροί που τα παιδιά μας δεν έζησαν πόλεμο”. Συνέχεια

Πόσο Δημοκρατία είναι «η αντιπροσωπευτική Δημοκρατία»; Γράφει: Παναγιώτης Καλαντζόπουλος

Πόσο Δημοκρατία μπορεί να αποκαλείται ένα πολίτευμα, όταν οι αντιπρόσωποι του εξαπατούν κατ’ εξακολούθηση τους πολίτες, εφ’ όσον δεν εφαρμόζουν το πρόγραμμα με το οποίο εκλέχθηκαν;

Πόσο Δημοκρατία μπορεί να είναι ένα πολίτευμα, όταν ασκεί την εξουσία υπέρ των συμφερόντων των εκπροσώπων του και όχι υπέρ των πολιτών από το οποίους αντλεί την εξουσία;

Πόσο Δημοκρατία είναι ένα πολίτευμα που χρησιμοποιεί την «αντιπροσωπευτική» ως μέθοδο για να να διαιωνίζει την παραμονή του στα πράγματα και να καλύπτει τον εθισμό του «στα σκληρά»; Στην ηδονή της εξουσίας.

Με βάση την αρχή ότι το ίδιο το πρόσωπο που παίρνει μία απόφαση οφείλει να παίρνει και την ευθύνη. Είναι άλλο να ζητήσει κάποιος, ως πρόσωπο, δάνειο – με λογική συνέπεια την υποχρέωση να το αποπληρώσει – και είναι άλλο να δανειστεί για λογαριασμό μας ένας αντιπρόσωπος μας, χωρίς να ερωτηθούμε, χωρίς να συμμετάσχουμε στην διαδικασία, χωρίς να έχουμε δει ποτέ τις συμβάσεις – να υπογράφει, αντιπρόσωπος και τράπεζα, για ποσά και ανάγκες άκρως συζητήσιμες, λεόντιες συμβάσεις, επιτόκια και ψιλά γράμματα που κανείς έχων “σώας τας φρένας” δεν θα δεχόταν, να βάζουν και κάτι στην άκρη για τον εαυτό τους (αφού γίνονται όλα εν κρυπτώ) κι ύστερα να στέλνουν τον λογαριασμό σε όλους εμάς, «τους απλούς πολίτες» όπως τους αρέσει να μας αποκαλούν, ότι εμείς τα χρωστάμε.

Μήπως εδώ έχουμε να κάνουμε με μία αριστοτεχνικά μεταλλαγμένη μορφή τυραννίας;

Πόσο Δημοκρατία είναι «η αντιπροσωπευτική Δημοκρατία»;

Oμιλία του Δημήτρη Κωτσάκη στην εκδήλωση με θέμα ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Για να φτάσω στο νόημα του «πέρα από τις εκλογές» πρέπει να απαντήσω στα ακόλουθα τρία ερωτήματα: Τι είναι η σημερινή κρίση; Ποιό είναι το κοινωνικό υποκείμενο μέσω του οποίου βλέπουμε την κρίση; Ποιές είναι οι οικονομικές και ιδεολογικοπολιτικές θέσεις με τις οποίες το υποκείμενο αυτό βγαίνει από την κρίση; Συνοπτικά, οι θέσεις μου στα ερωτήματα αυτά είναι οι εξής: Η κρίση είναι συνολική κοινωνική κρίση του παγκόσμιου κεφαλαιοκρατικού συστήματος —δεν είναι, ως παγκόσμια κρίση, μόνο οικονομική ή, ως συνολική κοινωνική κρίση, μόνο ελληνική. Το κοινωνικό υποκείμενο μέσω του οποίου βλέπω την κρίση είναι ο κοινωνικός εργάτης της βιοπολιτικής παραγωγής —δεν είναι ο βιομηχανικός εργάτης της βιομηχανικής παραγωγής. Οι οικονομικές και ιδεολογικοπολιτικές θέσεις με τις οποίες θεωρώ ότι το υποκείμενο αυτό βγαίνει από την κρίση είναι η κοινωνική οικονομία και η άμεση δημοκρατία —δεν είναι η καπιταλιστική οικονομία (ιδιωτική ή κρατική) και η αντιπροσωπευτική δημοκρατία (αστική ή εργατική). Συνέχεια

Ευρωπαϊκή τραπεζοΕνωση Καπιταλισμός του Ν. Μπογιόπουλου

Στην Πορτογαλία, ο πρωθυπουργός κάλεσε προ μηνών τους νέους αν δεν βρίσκουν δουλειά, να μεταναστεύσουν…

Στην Ισπανία του 25% των ανέργων, η χώρα μπήκε και επισήμως σε μνημόνιο νέας λαϊκής λεηλασίας ως «αντισταθμιστικό» για την παροχή νέου πακτωλού δισεκατομμυρίων στις τράπεζες…

Στη Γαλλία, οι φορείς οργάνωσης συσσιτίων ζήτησαν επιπλέον 5 εκατομμύρια ευρώ ενίσχυση, αφού αδυνατούν πλέον να ανταποκριθούν στην αυξημένη ζήτηση μερίδων σίτισης προς τους απόρους που πολλαπλασιάζονται…

Στην Ιρλανδία, νέες μειώσεις στα κοινωνικά βοηθήματα προς αναπήρους, στα επιδόματα τέκνων και αυξήσεις στο πετρέλαιο θέρμανσης για ευπαθείς οικονομικά ομάδες… Συνέχεια