Όταν ο εμετός βαφτίζεται αντιφασισμός. Ένα κείμενο για την Ουρανία

Benjamin conti

Με αφορμή την ορκωμοσία [1] στον δήμο της Αθήνας της Ουρανίας Μιχαλολιάκου γίναμε για μια ακόμα μια φορά μάρτυρες ενός απίστευτου ρατσιστικού οχετού κυρίως μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπως το facebook και το twitter που διαπέρασε όλους τους πολιτικούς χώρους. Δεν αναφερόμαστε στον ναζιστικό εμετό που δεν χάνει ευκαιρία να ξεράσει η Ουρανία Μιχαλολιάκου όταν πέσουν πάνω της τα φώτα της δημοσιότητας. Ούτε αναφερόμαστε σε σελίδες που πρόσκεινται στην χρυσή αυγή. Εδώ μιλάμε για την στοχοποίηση της συγκεκριμένης γυναίκας ως γυναίκας από τον όχλο όλων των πολιτικών τοποθετήσεων, όπου με αφορμή την παρουσία της στον δήμο της Αθήνας ξεκίνησε μια βροχή δημοσιεύσεων στα κοινωνικά δίκτυα κυρίως από άντρες όλων των ηλικιών, για την «‘άσχημη» Ουρανία, τα κιλά της, τα ρούχα που φορούσε, χλευάζοντας της με τον πλέον άθλιο τρόπο. Καταρχάς πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι ο μισογυνισμός και η fatphobia του όχλου που χρησιμοποιήθηκαν τάχα μου για «αντιφασιστικούς» σκοπούς 

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.009 επιπλέον λέξεις

Advertisements

Τί είναι ο εθνικοσοσιαλισμός; (Herbert Marcuse 1942)

grassrootreuter

από το μπλογκ του σινιάλο 

Δημοσιεύουμε αποσπάσματα (που μεταφράζονται πρώτη φορά στα ελληνικά) από το κείμενο State and Individual under National Socialism, γραμμένο το 1942 και ανέκδοτο μέχρι το 1998, οπότε και δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο βιβλίο του Herbert Marcuse, Technology, War and Fascism, από τις εκδόσεις Routledge, Λονδίνο-Νέα Υόρκη.

Η επιλογή της δημοσίευσης φυσικά δεν θα μπορούσε να είναι τυχαία. Οι σκέψεις αυτές διατυπώθηκαν από τον πιο διακεκριμένο τιμητή της λεγόμενης Σχολής της Φραγκφούρτης μέσα στη δίνη του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Με τα εργαλεία μιας νεόφυτης για την εποχή μεταμαρξιστικής σκέψης γίνεται προσπάθεια να αναλυθεί το φαινόμενο του εθνικοσοσιαλισμού μέσα στα καινούργια του δεδομένα όπως αυτά είχαν διαμορφωθεί και οδηγήσει (σ)τον πόλεμο.

«Ο εθνικοσοσιαλισμός δεν είναι επανάσταση ούτε ένα είδος ανανέωσης». Φαίνεται καταρχάς η ανάγκη να αποκαθηλωθεί μια γενικευμένη εντύπωση που ήθελε να δώσει αυτή η μορφή του φασισμού σε ολόκληρο τον κόσμο: η αύρα…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 3.083 επιπλέον λέξεις

Beyond Caricatures: On Dewey, Freire, and Direct Instruction (Again)

radical eyes for equity

A former colleague while we both taught high school in rural South Carolina, Ed Welchel, and I addressed [1] the continuing importance of both John Dewey and Paulo Freire, despite the decrease in requirements for education philosophy in certification and degree programs, in «The Practitioner Has No Clothes: Resisting Practice Divorced from Philosophy in Teacher Education and the Classroom» for Kincheloe and Hewitt’s Regenerating the Philosophy of Education.

While Dewey (Progressivism) and Freire (Critical Pedagogy) share significance for how we should implement universal public education, they also share a pattern of being discounted and discredited through caricature more often than through valid criticisms of their faults.

I have noted several times the work of Lou LaBrant, who I would identify as a «true» progressive, specifically her own efforts to unmask misguided and mislabeled progressive practices (see «Masquerading»). LaBrant’s work and career help expose (i) that progressive claims have…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.399 επιπλέον λέξεις